دوازده روزی که تاریخ را تغییر داد

یک سال از جنگ دوازده‌روزه ایران و آمریکا می‌گذرد؛ نبردی که در آن، ملت ایران زیر بار تهدید و فشار نرفت. سالگرد آن روزها، یادآور حماسه‌ای است که نشان داد ایران را نمی‌توان تسلیم کرد.

تکرار سنت اهریمنی استکبار در عاشورای ۱۴۰۵

حمله آمریکا به منابع آب ۲۰ هزار نفر در سیریک، تکرار سنت یزیدی در روزگار ماست؛ دشمن بار دیگر نشان داد «بستن آب» را مؤثرترین سلاح علیه مقاومت می‌داند.

۳۵ ثانیه، ۷۲۰ هزار گلوله/ جنایتی که روایت نشد

در حادثه‌ای که سه ماه از آن می‌گذرد، چهار موشک PrSM آمریکا در آسمان لامرد منفجر شدند و حدود ۷۲۰ هزار ساچمه تنگستن را بر محدوده‌ای مسکونی فرو ریختند.

 صدمین شب؛ روایت ما از گلوی رسانه‌شان در نمی‌آید

شب که می‌آید، شماره نمی‌داند؛ اما مردم «آمدن» را شمرده‌اند. صد بار. صد شب پیاپی.

فلسطین را شنیده‌ایم، غزه را نه/روایتی از دردی که از دور فهمیده نمی‌شود

کتاب «صمود» روایتی بی‌واسطه از زندگی، رنج و مقاومت مردم غزه است؛ روایتی که از دل خود غزه برخاسته و تصویری نزدیک‌تر از واقعیت این سرزمین ارائه می‌دهد.

سنگربانان عاطفی و حافظان بنیان خانواده/ نقش زنان ایران در جنگ تحمیلی

زن ایرانی در مقام مادر، همسر و محور عاطفی خانه، می‌تواند با مدیریت فضای روانی خانواده، از گسترش اضطراب و ناامیدی جلوگیری کند.

آینه تمام‌نمای «سید مقاومت» در کلام شاهدان

«دیدار با دبیرکل» با هدف ثبت و بازتاب لحظات و احساسات گوناگون افراد متفاوتی که با سیدحسن دیدار داشته‌اند، سعی کرده جنبه‌های عاطفی و انسانی و اجتماعی و معنوی این دیدارها را بازگو و تجمیع کند.

در غزه، عید با نخ و قلاب معنا می‌شود

«عید یعنی همین؟» دختربچه‌ای در اردوگاه غزه گوسفند بافتنی‌اش را بغل گرفته و مادر جوابی جز بغض ندارد. اینجا عید دیگر با بوی نان تازه نمی‌رسد؛ با صدای قلاب و نخ می‌رسد.

پیرمردی که طوفان را خاک کرد

در اوج طوفان ۱۰۸ کیلومتری بیرجند، وقتی همه گریختند، محمدحسن دهقانی راننده آمبولانس جبهه‌ها، پرچم ایران را محکم گرفت و با زمزمه «یا امام زمان» اجازه نداد حتی یک ذره از این پرچم بر زمین بیفتد.

ما هنوز در صف آن لبخند ایستاده‌ایم

کاش بودید، حضور مردم را می‌دیدید. یقین دارم لبخندی از آن لبخندهای شیرین که قند را در دلمان آب می‌کرد روی صورتتان می‌نشست. 

این شب‌ها کشور دوست، ایستاده عزاداری می‌کند

واقعیت خیابان کشور دوست خیلی پیچیده است. اینجا احساس و سیاست از هم جدا نیستند. مردم با اشک‌هایشان هم پیام می‌دهند. با عزاداری‌شان هم موضع می‌گیرند. همین فضای این شب‌ها را متفاوت کرده است.

پرچمی که تاریخ را لمس کرد؛ لحظه‌ای از ایستادگی ملت

دیشب در چهارراه ولیعصر، پرچم داری مردم به هزارمین نفری رسید که آن را در دست گرفت؛ نمادی از ایستادگی و اتحاد جمعی که هفتادویک شب مقاومت را به حماسه‌ای زنده تبدیل کرد.

تنگه هرمز پَرِ سوم سیمرغ

در تحلیل نبرد ایران و آمریکا، پر سوم یا تنگه‌ هرمز، نشان‌دهنده‌ یک تحولِ بنیادین در ادراکِ استراتژیکِ ایران است. پَرِ سوم تجسمِ خردِ نهادینه شده در جغرافیا است. 

۶۰ روز است که خیابان کشوردوست «جان» ندارد؛

ایستگاه اشک‌های ناتمام مردم شهر

خیابان «کشوردوست» این روزها دیگر تنها یک مسیر شهری نیست، بلکه به نقطه‌ای تبدیل شده است که ردّ یک واقعه تلخ را در خود نگه داشته است.

دختران برای ایران

در این روزهای همدلی، دیگ و آبکش غلاف شده و ماشین‌های لباسشویی دوقلو و سطلی بزرگ ردیف بودند. فرماندهی پایین هم دست دختران بود. آنجا هم دختری بود که کهنه‌سرباز حساب می‌شد.

از راهپیمایی تا زندگی روزمره/ مسئله ناتمامِ پرچم

پرچم، نماد هویت مشترک و همبستگی‌ست، اما حضورش در روزمره شهر کمرنگ است. این متن، دلیل رسانه‌ای این شکاف را واکاوی کرده و بر ضرورت عادی‌سازی حضور پرچم برای تبدیل آن به یک رسانه تأکید می‌کند.

جهان در انتظار پاسخ یک معادله/ آیا قدرت آمریکا به چالش کشیده می‌شود؟

۵۰ سال پس از انقلاب ۵۷ که ایران، نماد «امید» برای تغییر نظم مسلط بود، امروز قدرت‌های بزرگ جهان با کنجکاوی و پرسشی حیاتی به ایران می‌نگرند: آیا می‌توان هژمونی آمریکا را به چالش کشید؟

تهران زیر آتش بود اما چراغ یک خانه روشن ماند

وقتی صدای سوت، سکوت شهر را می‌برید و خیابان‌ها یکی‌یکی خالی می‌شد، تصمیم‌ها دیگر ساده نبودند. بعضی رفتند و عده‌ای مانند مادران در چند قدمی انفجار، ماندن و زندگی در دل ترس را انتخاب کردند.

مادرانی که هنوز منتظرند/ روایت دو داغ جانسوز از شلمچه تا میناب

علی‌علویان، نویسنده، در یادداشت جدید خود از ماکان نصیری نوشته است که در میناب و در اولین روز جنگ و با حمله جنایتکارانه آمریکا و رژیم صهیونیستی به شهادت رسید و پیکرش مفقودالاثر ماند.

ضرورت آموزش فرهنگ مقاومت در بازسازی روان کودک در بحران

تاب‌آوری روانی به معنای توانایی فرد برای سازگاری با شرایط دشوار، بازیابی تعادل روانی و ادامه مسیر رشد است. در مورد کودکان، این مفهوم اهمیت ویژه‌ای دارد.

میدان شهدایی که دوباره به دست پهلوی خون‌آلود شد

عطیه‌سادات صالحیان، در یادداشتی از میدان شهدایی نوشته است که بعد از۴۷ دوباره به دست پهلوی و دشمنان خارجی به رنگ خون درآمده است و ساختمان‌های مسکونی آن با خاک یکسان شده است.

تدبیر امام شهید برای نیروی دریایی سپاه و رویارویی با آمریکا

رئیس حوزه هنری، به مناسبت چهلمین روز شهادت شهید نائینی، یادداشتی درباره تدبیر رهبری در جنگ و آمادگی نیروی دریایی سپاه برای رویارویی با آمریکا منتشر کرد.

وقتی یک خبرنگار معادله میدان جنگ را برهم زد

وقتی جنگ آغاز شد کمتر کسی تصور می‌کرد جوانی با سابقه خبرنگاری بتواند به یکی از چهره‌های اثرگذار در طراحی عملیات‌های نظامی تبدیل شود. اما حسن باقری توانست در ثبت جزئیات مسیری متفاوت رقم بزند.

جاویدالاثری در ۷ سالگی/ یک لنگه کفش، یک پولیور آبی و دیگر هیچ...

ماکان نصیری، دانش‌آموز ۷ ساله مدرسه میناب که در تجاوز آمریکایی-صهیونی جاویدالاثر شد و به جز پلیور و کفش، چیزی از او باقی نماند.

برقی که فقط مال ۴۵ درصد مردم بود!

علی‌علویان در یادداشت جدید خود از همت جوانانی می‌گوید که ایران عصر پهلوی را به حال حاضر رساندند و دشمن از این پیشرفت است که ایران را مورد هدف حمله و تحریم قرار داده است.

رسالتِ این خیابان، شهادت شد

خیابان رسالت این روزها دیگر فقط یک نشانی نیست. مسیری است که به قلب یک فاجعه ختم می‌شود. جایی که خانه‌ها، بی‌هیچ نشانی از جنگ، هدف قرار گرفتند.

وقتی در خاکسپاری مَحرم کم آمد!/ شهادت ۱۵ عضو یک خانواده

خاکسپاری ۱۵ عضو شهید یک خانواده که ۶ نفر از آنها کودک بودند در امامزاده محمد کرج برگزار شد؛ جایی که هیچ مادر و عضو محرمی برای وداع نمانده بود.

آنها از تاریخ شکست خواهند خورد

راه‌ها مثل رگ‌های خونی یک پیکر هستند. حتی اگر یک شریان حیاتی حرکتی مثل ریل قطار جایی قطع شود، آنقدر شریان‌های فرعی در طول این صدها و هزاران سال وجود دارد، که حیات آن سرزمین قطع نمی‌شود.

پایی که جا ماند، کفشی که هست

کفش‌ها همیشه اولین و آخرین پیوند انسان‌ها با خاک بوده‌اند؛ تکیه‌گاهی برای ایستادن، ابزاری برای عبور از یک مسیر سخت و همپایی برای ماندن...

او عمری با هنر شهادت زیسته بود

علی داوودی، یادداشتی را در پی فقدان و شهادت فاطمه سادات میر، یکی از شاعران کشور که با حمله آمریکای جنایتکار و رژیم صهیوتیستی به شهادت رسید نوشته است.